. . .
پسرم !
ببخش !
اما . . . فراموش نكن !!!
+ هجدهم اردیبهشت 1388 مادر |
باز باران !
پسرم !
باران
نه هميشه است و نه . . . هرگز !
تنها ،
جوانه است كه مي رويد
در آغوش خفته ي خاك ،
به بغض باراني ابري بي تاب !
آبي . . .
آسمان ِ خيس رويا ،
سبز . . .
صبورْ تپه هاي بي عابر ،
زرد ، قرمز ، نارنجي . . .
دامن ، دامن ْ زمين ِ وحشي ِ نا آرام ،
نشسته در قاب قهوه ي كوه
ديگر نه
رنگين كمان . . . روياست ،
و نه
دريا . . . دير و دور !
تنها . . .
نه سوز كوير است
در عطش قطره ي اشك !
پسرم !
دلت كه بشكند . . .
جوانه مي رويد !
****
برگی از خاطرات من و پسر کوچکم در :
+ سیزدهم اردیبهشت 1388 مادر |



