پسرم !
به فاصله بيانديش !
آب تا . . . ماه !
لب تا . . . آه !
سنگ تا . . . شيشه !
دل تا . . . هميشه !
به فاصله بيانديش !
دست كم ،
يكبار كه " عاشق " خواهي شد !
پسرم !
بر پا خيز !
گاه ادب فرا رسيده است !
" عشق " اينجاست !
چه تفاوت دارد ؟!
- كهنه پوشي يا سپيد مويي اش ؟!
به آن نگاه دلربا بنگر !
موج موج ، گذر ثانيه ها . . .
دريا دريا ، بيكران مهر . . .
بال بال ، پرواز بي صدا . . .
" عشق " است !
به اين زيباي بي همتا بنگر و . . .
بر پا خيز !
پسرم !
مُهر لب كه گشودي
پيش از سخن هر كلام
از " بابا " نام بردي
و چه خرسند بودم ،
كه در گفتن كلمه كلمه ي مِهرت . . .
" بابا " به رگ جانت نشسته است.
و
اكنون نيز هم ،
پيش از برگرفتن كلام ديگری
" بابا " مي نويسي
و چه خرسندم ،
كه در نوشتن جمله جمله ي سادگي ات . . .
" بابا " به خاطرت جاري است.
پسرم !
بياموز كه زمان گذران
پيش از
نياز " بابا آب داد "
و
تمناي " بابا نان داد "
مِهرش را از صفحه دل و جانت نزدايد !
كه " بابا "
بيش از هر چيز ديگري
مُهر هستي و مِهر عشق
به تو داده است !
پسرم !
" بابا عشق داد "
درس هميشه تو باشد . . .
پسرم !
آن سر سنگين بگذار !
سبك و سبز به صحرا بخرام !
پشت آن " سين " ستم بشكن و در تاريكي . . .
" سبد " مهر و سرور . . .
به دل دوست بكار !
دست همسايه بگير و
مگذار
سايه ي آن ديو سياه . . .
- ديو غم ، ديو پليد –
بر سپيدي دلش
لكه ي غم بنشاند !
پسرم !
همچو نسيم . . .
سبك و سبز به صحرا بخرام !
در س امروز عارف " سین " بود !
پسرم !
خانه ي بي تو مرا . . .
سخت پريشان دل كرد !
آغشم ، گرم نفس هاي تو نيست !
باشد . . . !
دلتنگي ساعات غمين ،
سرد ،
بي حوصله را . . .
تاب خواهم آورد !
تا تو شادان باشي
سبز ،
سرخوش ،
جاري . . .
پسرم !
سالم و سرمست
دل و دستت باد . . .



